من روی سهم خودم کار می کنم

امروز صبح داشتم به این موضوع فکر می کردم که در گیر و دار این اتفاقات اخیر که اکثر مردم توی خونه هاشون نشستن تا کمتر در مواجهه با ویروس کرونا باشن، یه سری از افراد هستن که بخاطر شغلشون، نه تنها انتخابی برای خونه موندن و مراقبت از خودشون ندارن ،تازه باید در مواجهه مستقیم با بیماران مبتلا باشن.

بله دوستان،تمام پرسنل بیمارستانها و درمانگاهها، انتخابی جز این ندارن که در میانه این بحران، ریسک در معرض خطر بودن خودشون را بپذیرن، ولی در عین حال خدمت رسانی کنن.

در همون لحظه ای که به این موضوع فکر می کردم،از صمیم قلبم براشون دعا کردم و گفتم که خدایا سلامتی رو روزی این نازنینان قرار بده و بهشون انرژی مضاعف عطا کن. شما هم یک لحظه چشماتون رو ببندین و براشون بهترینها رو آرزو کنین.

این نیز بگذرد، ولی خوشا به حال کسانی که در این مقطع ،رد پاهای قشنگی از خودشون و انسانیتشون بجا گذاشتن.

بیایم ما هم از خودمون شروع کنیم و کمی انسانی تر رفتار کنیم تا دنیا جای بهتری باشه برای زندگی کردن.

موافقین؟

به قول خانم عرفان نظر آهاری،"انسان نبودن، بیماری لاعلاج واگیر داری است و من فقط از همین می ترسم،از ویروس کشنده انسان ناشدگی"

پس کمی بیشتر حواسمون باشه که به این ویروس مبتلا نشیم.

کرونا هم می گذرد،آنچه می ماند،انسانیت ماست.

فاطمه نصیری عبدی

مشاور خانواده و مربی مهارتهای زندگی

برای تغییر قدمی برداریم...