عجب بهونه فاصله اندازی

دو نفر مشغول صحبت با هم بودن و یکیشون پرسید این چند روز اصلا خبری ازت نداشتم ،کجا بودی ؟ و اون یکی هم با قدرت تموم جواب داد: خودت که می دونی اینترنتها قطع بود و نمی شد با هیچ کس در ارتباط باشی.

بعضی از آدمها اونقدر به فضای مجازی عادت کردن که فکر می کنن تنها راه ارتباطی، ارسال پیامها از طریق اینترنته ،در حالیکه میشه از تماس تلفنی استفاده کرد و حال عزیزی رو پرسید، میشه وقت گذاشت و از دیدار حضوری استفاده کرد.میشه ...

جالبتر اینکه بعضی ها فکر می کنن که وقتی در فضای مجازی مطالبی را برای دیگران می فرستن، یعنی اینکه با اونها در ارتباطن و به فکر اونا هستن.

شما چگونه فکر می کنین ؟

چقدر در روابطتون از این توجیهات فاصله انداز استفاده می کنین؟

فکر می کنین عادت کردن به این شیوه از ارتباطات، چقدر حس و حال روابط رو کمرنگ تر می کنه؟

شما بگین چه کارهایی رو می تونین انجام بدین و چه تغییراتی در نوع برقراری ارتباطتون می تونین بدین که حال بهتری رو به دیگران منتقل کنین؟

من خودم مثلا برای تبریک تولد کسانی که برام مهمن، به تبریک نوشتاری و پیامی بسنده نمی کنم و خودم رو عادت دادم که حتما تماس تلفنی داشته باشم و ارتباط عینی تری برقرار کنم

برای تغییر قدمی برداریم...